Tęgoryjec psi – jak rozpoznać zagrożenie ze strony pasożyta jelitowego?

czytania opublikowano

Ilustracja przedstawiająca leżącego psa

Tęgoryjec psi należy do pasożytów wewnętrznych występujących powszechnie na całym świecie, również w Polsce. Zwykle atakuje zwierzęta mięsożerne, psy i koty, choć zdarzają się przypadki zarażenia ludzi. Nazwa pasożyta wiąże się ściśle z budową anatomiczną robaka i jego sposobem pożywiania się. W poniższym materiale przybliżymy zagrożenia płynące z inwazji tęgoryjca dla psa, opiszemy sposoby infestacji i wymienimy objawy towarzyszące robaczycy. Zapraszamy!

Tęgoryjec psi Ancylostoma caninum

Tęgoryjec to niewielkiego rozmiaru nicień (9-15 mm długości) żywiący się krwią swego gospodarza. Pasożyt pożywia się za pomocą torebki gębowej wyposażonej w ostre haczyki, dzięki którym przyczepia się do błony śluzowej jelita cienkiego. Dorosła postać tęgoryjca przybiera barwę szaro czerwoną.

W Europie występują trzy rodzaje tęgoryjca: Ancylostoma caninum (psy), Ancylostoma tubaeforme (koty), Uncinaria stenocephala (zwykle u psów, rzadziej u kotów).

Droga zarażenia tęgoryjcem psim

Jaja tęgoryjca przedostają się do otoczenia wraz z odchodami chorego zwierzęcia. Samica tęgoryjca jest w stanie wyprodukować tysiące jaj dziennie. Po 24 godzinach wykluwają się z nich larwy. Warunkiem przekształcenia się w kolejną formę jest odpowiednia wilgotność otoczenia (75-90%) i temperatura (min. 25oC). W ciągu następnych siedmiu dni jaja przechodzą w stadium inwazyjne, zdolne do zarażania kolejnych ofiar. Jaja i larwy tęgoryjca przebywają w glebie. Dzięki wylince, larwy tęgoryjca mogą pozostawać w środowisku zewnętrznym do kilku miesięcy.

W jaki sposób dochodzi do zarażenia tęgoryjcem?

Pies kopiąc dziurę w ziemi, wylizując brudną sierść po zabawie z innymi psami, bawiąc się ubrudzonym ziemią patykiem lub zjadając pożywienie z podłogi jest narażony na przypadkowe połknięcie jaj lub larw tęgoryjca.

Inną drogą zarażenia jest kontakt larw tęgoryjca ze skórą zwierzęcia. Ten rodzaj infestacji dotyczy głównie tęgoryjców z gatunku Ancylostoma spp. Przez cebulki włosowe lub gruczoły potowe pasożyt przedostaje się naczyniami krwionośnymi do płuc, następnie do gardła, przełyku i żołądka żywiciela.

Nienarodzony jeszcze miot może zostać zainfekowany tęgoryjcem na etapie życia płodowego, a młode, zaraz po narodzinach mogą zostać zarażone pijąc mleko zarobaczonej matki.

Po przedostaniu się do organizmu żywiciela, tęgoryjec potrzebuje dwóch, trzech tygodni, by przekształcić się z dorosłą postać.

Tęgoryjec psi – zagrożenia

Do najczęstszych powikłań spowodowanych inwazją tęgoryjca należą:

Objawy charakterystyczne dla obecności tęgoryjca

Jak skutecznie zapobiegać inwazji tęgoryjca?

Tęgoryjcem pies może zarazić się bardzo łatwo. Kontakt z innymi psami, zabawa w piasku, obwąchiwanie kamieni, zjadanie pożywienia z ziemi – to najczęstsze drogi zarażenia psa pasożytem jelitowym.

Pamiętaj!

Każdy pies powinien być objęty staranną profilaktyką przeciwpasożytniczą. Tylko staranne odrobaczanie psa, zgodne z harmonogramem odrobaczania jest w stanie stworzyć parasol ochronny nad zwierzęciem. W razie wątpliwości należy poradzić się swojego lekarza weterynarii.

Tęgoryjec a ryzyko zarażenia człowieka

Choć człowiek nie jest żywicielem ostatecznym dla tęgoryjca, to również może paść jego ofiarą. Szczególnie dokuczliwe są larwy tęgoryjca, które po przedostaniu się do skóry człowieka wywołując silne stany zapalne i dermatozy o trudnej do zdiagnozowania etiologii.